بی ستاره ای بودم تو این دنیای بزرگ !

و اما عشق ...

روزهايی كه بي تو می‌گذرد

گرچه با ياد توست ثانيه‌هاش

آرزو باز می كشد فرياد:

میگی دلتنگ نباش ... هه مثل اینکه به آب بگی خیس نباش

گر نیایی تا قیامت انتظارت می کشم.

منت عشق از نگاه پر شرابت می کشم.

ناز چندین ساله ی چشم خمارت می کشم.

تا نفس باقیست اینجا انتظارت می کشم.

وقت هایی هست

که جز به بودنت

دلم رضایت نمی دهد

حالا

مرا ببین  عشق بزرگ زندگیم

مرا ببین که در مراقبه هایم

در تمام سکوتم در عاشقانه بخدا نگریستنم

تنها تو را به نیایش نشسته ام

دوريت را چه کنم؟!

ای سراپا همه ناز

میدونی غربت چیه؟
.
.
.

هر وقت از از نگاه و صدای اونی که آرومت میکنه دور شدی تو غربتی

  عاشق که می شوی

نگران خودت نباش

شب های باقیمانده ی عمرت

به این سادگی ها

صبح نخواهند شد...

می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را

می جویمت چنانکه لب تشنه آب را

محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را

بی تابم آنچنانکه درختان برای باد

با کودکان خفته به گهواره تاب را

بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل

یا آنچنانکه بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی، می آفرینمت

چونانکه التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

فریاد کشیدم تو کجایی، تو کجایی

                 گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیابی

                     این همه شور و غم و همهمه در کار نبود

                     دل بیمار من امروز ، چه می کرد اگر

                     از همان روز ازل، چشم تو بیمار نبود؟

                     خوردم از چشم زلال تو و سیراب شدم

                     آن چنان باده که در خانه

ی خمّار نبود

سوزنی از پیوند و نخی از پیمان ... بدهیدم که بدوزم همه فاصله ها را با شوق ... تا دگر فاصله ای یافت نگردد به جدایی ...

شب برای چیدن ستاره های قلبت خواهم آمد

بیدار باش

من با سبدی پر از بوسه می آیم

و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت می کارم

دوستت دارم و این یک یاد آوریست

عــــشق یعنی ترس از دست دادن تو

برای نوشتن  ، گفتنی هست

اما حس و حال این روزهای من

گفتنی نیست

ماهی ها چقدر اشتباه می کنند

قلاب علامت کدامین سوال است

که بدان پاسخ مثبت می دهند ؟

آزمون زندگی ما پر از قلابهاییست که

 وقتی اسیر طعمه اش می شویم

تازه می فهمیم

ماهی ها بی تقصیرند .

نمیگم دلتنگتم...چون دلم میگیره

میگم دوستت دارم تا دلم آروم بگیره

تو مرا می فهمی...

من تو را می خواهم...

و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است.

تو مرا می خوانی...

من تو را ناب ترین شعر زمان میدانم

و تو هم می دانی...

تا ابد در دل من می مانی